Rozpoczął pracę w administracji publicznej. Minister spraw wewnętrznych mianował go naczelnikiem wydziału w Urzędzie Wojewódzkim Warszawskim. Z dniem 30 lipca 1929 został wicewojewodą łódzkim, a od 22 marca 1931 do 30 stycznia 1933 zajmował stanowisko wojewody lwowskiego. Ze Lwowa został przeniesiony do Lublina, gdzie był wojewodą lubelskim od 31 stycznia 1933 do 8 września 1937.
We wrześniu 1939 roku został członkiem Komitetu Obywatelskiego przy dowódcy Armii „Warszawa”. Następnie był żołnierzem Związku Walki Zbrojnej – Armii Krajowej.
Ranny w czasie powstania warszawskiego, zmarł drugiego dnia powstania w Warszawie. Pochowany został na ul. Mianowskiego 10; ekshumowany 10 kwietnia 1945 na skwer kościoła św. Jakuba; powtórnie ekshumowany 8 stycznia 1947 na Cmentarz Powstańców Warszawy (kwatera 64).
Był żonaty i miał dwie córki: Danutę (ur. 14 kwietnia 1926) i Ewę (25 września 1928).
Awanse chorąży – 11 listopada 1915 podporucznik – 1 lipca 1916 porucznik kapitan major – ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 (w 1928 r. zajmował 38 lokatę)