Johannes Nikel (ur. 18 października 1863 w Żorach, zm. 28 czerwca 1924 we Wrocławiu) - duchowny katolicki, biblista.
Johannes Nikel studiował teologię i języki orientalne we Wrocławiu (1881-1884) i w Würzburgu (1884-1890). W Würzburgu napisał też swoją pracę doktorską Nauka Starego Testamentu o Cherubinach i Serafinach, która została wydana w 1890 roku we Wrocławiu.
Święcenia kapłańskie otrzymał 26 czerwca 1886 we Wrocławiu. W latach 1886–1890 pracował jako wikary w Oleśnicy, a potem w Chorzowie. W latach 1890–1897 pracował jako gimnazjalny katecheta w Głubczycach, Nysie i Wrocławiu. W 1897 zaczął pracę jako docent egzegezy (dział nauk biblijnych) na Uniwersytecie Wrocławskim. W 1907 roku został powołany na konsultanta Papieskiej Komisji Biblijnej. W 1913 został kanonikiem, a w 1921 prepozytem kapituły katedralnej. W latach 1914–1921 był przewodniczącym Śląskiego Związku Św. Bonifacego.
Johannes Nikel zajmował się także sprawami społecznymi. Był niewątpliwym ekspertem w wybranych przez siebie dziedzinach - Starym Testamencie oraz problemach społecznych.