Czynniki przeżycia Pilot, zdając sobie sprawę z nieuniknionej katastrofy, usiłował doprowadzić do zderzenia z ziemią lewym skrzydłem samolotu, aby zamortyzować energię uderzenia. Samolot nie eksplodował, mimo że zbiornikach znajdowało się 700 litrów paliwa. Po zderzeniu się samolotu z ziemią natychmiast zareagowali członkowie aeroklubu wyciągając rannych z wraku. Ofiar mogło być więcej, gdyby nie Ewa Ostachowska, anonimowa w chwili katastrofy studentka Akademii Medycznej we Wrocławiu, która jako pierwsza przeprowadziła segregację rannych na miejscu katastrofy. Po przybyciu na miejsce służb ratowniczych akcją kierował dr Józef Bojko. Zgodnie z jego relacją akcję ratowniczą komplikował brak wystarczającej liczby karetek oraz brak personelu (była to niedziela), którego nie można było w krótkim czasie powiadomić. Mimo to, na wieść o katastrofie pracownicy Szpitala Wojewódzkiego w Opolu zaczęli przychodzić do pracy bez wezwania. Do szpitala ostatecznie trafiło 21 rannych, w tym kilku ciężko, siedmiu nie udało się uratować. Jako ostatni zmarł 7-letni Adrian Laskowski. Jedna z pasażerek samolotu została zwolniona ze szpitala po kilku dniach od przyjęcia, większość hospitalizowano znacznie dłużej.