Pobudzenie fizjologiczne i reaktywność Pobudzenie i indywidualna reaktywność należą do głównych pojęć psychofizjologii. Pojęcie nadrzędne pobudzenie obejmuje m.in. emocje, podniecenie, napięcie, rozluźnienie. Podczas reakcji na bodziec lub podczas stanu strachu objawia się najczęściej wyraźna reakcja cielesna w porównaniu do fazy spokoju. W badaniach psychofizjologicznych opisano typowe schematy reakcji. Należą do nich wzrost obiektywnego napięcia, wzrost częstotliwości bicia serca, ciśnienia krwi, przyśpieszony oddech, reakcja pocenia się elektryczna zdolność przewodzenia ciała (aktywność elektrodermalna), napięcie mięśni, jak także wzrost wydzielania pewnych hormonów takich, jak adrenalina, noradrenalina, kortyzol, hormon wzrostu. W przeciwieństwie do tych reakcji obniża się dopływ krwi i temperatura ciała. Poza tym zmieniają się wartości elektroencefalografu i wartości immunologiczne. Ta reakcja jest celowa z punktu widzenia biologicznego, ponieważ przygotowuje organizm do ataku lub ucieczki. Pod względem reakcji istnieje pewna różnorodność, ponieważ u niektórych silniej podnosi się ciśnienie krwi, u innych silniej napinają się mięśnie. Mianem reaktywności określa się trwającą jakiś czas reakcję danej osoby na bodziec lub obciążenie regularnie poprzez silniejsze lub słabsze pobudzenie.