Od 1991 roku pracował jako przewodniczący zarządu Białoruskiego Banku Rolno-Przemysłowego „Biełagroprombank”.
Od lipca 1994 do listopada 1996 roku pełnił funkcję premiera Republiki Białorusi. Ustąpił ze stanowiska w proteście przeciwko przeprowadzeniu referendum zainicjowanego przez prezydenta Alaksandra Łukaszenkę. Od kwietnia 1998 do marca 1999 roku pracował jako dyrektor przedstawicielstwa Europejskiego Koncernu „CEA” w Federacji Rosyjskiej. W 1999 roku zgłosił swoją kandydaturę w wyborach prezydenckich na Białorusi, zorganizowanych z inicjatywy deputowanych Rady Najwyższej Białorusi XIII kadencji, którzy pozostali wierni konstytucji z 1994 roku. Deklarowanym przez niego celem udziału była chęć zawrócenia kraju na demokratyczną drogę rozwoju. W czasie kampanii wyborczej został aresztowany przez służby lojalne wobec prezydenta pod zarzutem nadużywania stanowiska służbowego, przekroczenia władzy i kompetencji służbowych oraz niedbalstwa. Oskarżenie dotyczyło okresu jego pracy w sferze bankowej i na stanowisku premiera. Wszczęto przeciwko niemu sprawę sądową, obrończynią była jego żona. Spędził w więzieniu pół roku. Wchodził w skład Zjednoczonej Partii Obywatelskiej.