gospodarki mieszkaniowej i energetyki. W latach 1995–2000 pracował jako przewodniczący Mińskiego Miejskiego Komitetu Wykonawczego.

13 stycznia 1997 roku został członkiem nowo utworzonej Rady Republiki Zgromadzenia Narodowego Republiki Białorusi I kadencji. Od 22 stycznia pełnił w niej funkcję członka Stałej Komisji ds. Gospodarki, Budżetu i Finansów. Po tragedii na stacji metra Niamiha w Mińsku 30 maja 1999 roku, gdy w ogarniętym paniką tłumie zginęły 53 osoby, podał się do dymisji ze stanowiska przewodniczącego Mińskiego Miejskiego Komitetu Wykonawczego, jednak ta nie została przyjęta przez prezydenta Alaksandra Łukaszenkę. Od 18 lutego 2000 roku był pełniącym obowiązki premiera Republiki Białorusi, a od 14 marca tego samego roku do października 2001 roku pełnił funkcję premiera. Zastąpił go na tym stanowisku Hienadź Nawicki. Po dymisji zajmował się biznesem w Federacji Rosyjskiej. Od 2002 roku pracował jako dyrektor przedstawicielstwa rosyjskiej firmy Mobilnyje TieleSistiemy na Białorusi.

Życie prywatne Jest żonaty, ma dwoje dzieci.

Odznaczenia Order „Znak Honoru” (ZSRR); trzy medale.

Uwagi