Konserwatyści po wygranych wyborach 1874 r. nie zdecydowali się zmienić ustawy, wprowadzając tylko kosmetyczne poprawki.
W kwestii ograniczenia wpływów kościoła w Anglii i Walii, Bruce należał do tych polityków Partii Liberalnej, którzy uważali, że umieszczanie tej kwestii na liście najważniejszych zadań rządu jest złym pomysłem, i że rządowi nie uda się tego przeprowadzić, mimo poparcia całej Partii Liberalnej. Bruce, dzięki częstemu przebywaniu w Walii, zdawał sobie sprawę z istnienia wpływowych grup ludności, które będą działać przeciwko projektom liberałów. Bruce był tolerancyjny w kwestiach religijnych, ale zaliczał się do gorliwych wyznawców anglikanizmu. Tymczasem, latem 1873 r., utracił on stanowisko ministra spraw wewnętrznych, na które premier Gladstone przesunął niepopularnego kanclerza skarbu, Roberta Lowe’a. Bruce otrzymał wówczas trzy alternatywy: mógł zostać lordem namiestnikiem Irlandii, wicekrólem Kanady i Lordem Przewodniczącym Rady. Bruce wybrał to ostatnie stanowisko. Natychmiast (22 sierpnia) został podniesiony do godności barona Aberdare. Swojego nowego urzędu nie sprawował długo. Już w 1874 r., po wyborczej przegranej liberałów i dymisji rządu Gladstone’a, lord Aberdare przestał być Lordem Przewodniczącym Rady.