Mała Konstytucja z 20 lutego 1919 roku (Uchwała Sejmu Ustawodawczego z dnia 20 lutego 1919 r. w sprawie powierzenia Józefowi Piłsudskiemu dalszego sprawowania urzędu Naczelnika Państwa). – uchwała Sejmu Ustawodawczego dotycząca tymczasowego ustroju państwa.
Ustrój państwa według Małej Konstytucji Mała Konstytucja wprowadziła w Polsce system rządów parlamentarno-gabinetowychA. Ajnenkiel, Konstytucje Polskie w rozwoju dziejowym 1791-1997, Warszawa 2001, s. 161. – najwyższą władzę w państwie stanowił Sejm Ustawodawczy, którego wolę wykonywać miał Naczelnik Państwa oraz Rada Ministrów, jako swoisty komitet pozbawiony własnych uprawnień, niezależnych od Sejmu.
Prawa i ograniczenia Naczelnika Państwa: Naczelnik Państwa na podstawie „porozumienia z Sejmem” powoływał rząd. Naczelnik Państwa i rząd byli odpowiedzialni przed Sejmem. Naczelnik Państwa został pozbawiony inicjatywy ustawodawczej. Naczelnik Państwa nie posiadał prawa do rozwiązywania Sejmu. Akty prawne wydawane przez Naczelnika Państwa wymagały kontrasygnaty właściwego ministra.