1 listopada 1918 wstąpił do odradzającego się Wojska Polskiego i otrzymał przydział jako adiutant Komendy Miasta Jarosław. 10 grudnia 1919 w czasie wojny polsko-bolszewickiej, wraz z 9 pułkiem artylerii polowej, udał się jako dowódca baterii na front poleski. Za postawę wykazaną podczas walki, 3 września 1920 w Chełmie Lubelskim otrzymał z rąk Naczelnego Wodza Józefa Piłsudskiego krzyż „Virtuti Militari” V klasy nr 69, który jednak w lutym następnego roku został mu odebrany. W zamian otrzymał z rąk dowódcy 9 Dywizji Piechoty płk. Trojanowskiego krzyż VM nr 3212.
Po zakończeniu wojny pozostał w wojsku. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 143. lokatą w korpusie oficerów artylerii, a jego oddziałem macierzystym był 11 pułk artylerii polowej. W 1924 roku dowodził III dywizjonem 11 pułku artylerii polowej w Stanisławowie. 31 października 1927 roku został przesunięty ze stanowiska dowódcy dywizjonu na stanowisko kwatermistrza. W kwietniu 1928 roku został przeniesiony z 11 pap do 25 pułku artylerii polowej w Kaliszu na stanowisko dowódcy III dywizjonu. 23 stycznia 1929 roku został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1929 roku i 4. lokatą w korpusie oficerów artylerii.