Były również narzędziem eksterminacji Romów i Sinti.
Obozy zagłady i wyróżniające je cechy thumb|Ciała ofiar zagazowanych w komorach gazowych w obozie zagłady w Treblince Obozy zagłady zostały utworzone w ramach realizowanego przez nazistowskie Niemcy programu „ostatecznego rozwiązania kwestii żydowskiej”. Zazwyczaj do ich grona historycy zaliczają sześć obozów: Auschwitz-Birkenau (Konzentrationslager Auschwitz) Bełżec (SS-Sonderkommando Belzec) Chełmno nad Nerem (SS-Sonderkommando Lange, SS-Sonderkommando Bothmann) Majdanek (Konzentrationslager Lublin) Sobibór (SS-Sonderkommando Sobibor) Treblinka (SS-Sonderkommando Treblinka)
Największym i najbardziej znanym spośród tych obozów był KL Auschwitz. Najwyższa była także liczba jego ofiar. Formalnie był on jednak obozem koncentracyjnym, a funkcję ośrodka natychmiastowej eksterminacji pełnił wyłącznie jego podobóz Auschwitz II – Birkenau. Również KL Lublin na Majdanku był w rzeczywistości obozem koncentracyjnym, który tylko na pewnym etapie swego istnienia pełnił funkcję ośrodka natychmiastowej eksterminacji. Obozami zagłady sensu stricto były natomiast ośrodki w Bełżcu, Chełmnie nad Nerem, Sobiborze i Treblince. Wszystkie te obozy znajdowały się na terytorium państwowym Polski, od września 1939 roku pozostającym pod okupacją niemiecką.