Franciszek Bohomolec SJ, herbu Bogoria, publikujący pod wieloma pseudonimami (ur. 29 stycznia 1720, zm. 24 kwietnia 1784) – polski zakonnik rzymskokatolicki, jezuita, nauczyciel, redaktor, komediopisarz, poeta, publicysta, tłumacz, wydawca, jeden ze współtwórców polskiego oświecenia, wykładowca wymowy w Collegium Nobilium jezuitów w Warszawie w 1753 rokuLudwik Piechnik, Jezuickie Collegium Nobilium w Warszawie (1752-1777), w: Nasza Przeszłość, t. 35, 1971, s. 118..
Życiorys Pochodził z okolic Witebska. Syn Pawła Józefa Bohomolca, starosty dworzyckiego, i Franciszki z Cedrowskich. Miał 6 braci, w tym Piotra Tadeusza (posła na sejmy) i Jana (jezuitę, matematyka i filozofa)Piotr Tadeusz Bohomolec [w:] Polski Słownik Biograficzny, tom 2, 1936, s. 226Jan Bohomolec [w:] Polski Słownik Biograficzny, tom 2, 1936, s. 225. Po latach nauki w wileńskim konwikcie jezuickim wstąpił do tegoż zakonu w wieku lat 17 (studiował filozofię na Akademii Wileńskiej) – od tego momentu do końca życia można mówić o jego służbie zakonnej jako żarliwej pracy nauczyciela, wychowawcy i społecznika.