Ignacy Grabowski (ur. 26 lipca 1866 w Ogorzelicach, zm. 29 stycznia 1933 w Zalesiu k. Warszawy) – polski dramatopisarz, nowelista i publicysta, ideolog rasistowski i działacz faszystowski.
Życiorys Urodził się w rodzinie ziemiańskiej o tradycjach patriotycznych jako syn Józefa Grabowskiego h. Oksza (zm. 1898) i Feliksy lub Felicji z Ciurzyńskich (zm. 1895). Ukończył Gimnazjum Gubernialne w Płocku. Studiował na Wydziale Przyrodniczym Cesarskiego Uniwersytetu Warszawskiego i na Wydziale Rolniczym w Miluzie w Cesarstwie Niemieckim, nawiązując kontakty ze środowiskiem prawicy nacjonalistycznej.
Po powrocie zajął się odziedziczonym majątkiem Kędzierzyn w powiecie płockim. W 1890 ożenił się ze Stanisławą z Iżyckich h. Bończa. W 1898 ogłosił tłumaczenie Katechizmu chemii rolnej (1884). W 1903 rozpoczął publikowanie na łamach „Kuriera Warszawskiego” serii felietonów o charakterze persyflażu, a w 1904 opublikował przekład Poczwórnego źródła twierdzenia o podstawie dostatecznej Arthura Schopenhauera. Od 1903 do 1905 był pochodzącym z wyboru sędzią gminnym, przyczynił się do wprowadzenia języka polskiego do sądów gminnych podczas rewolucji 1905 roku. W 1905 był wśród współpracowników wykupionego przez Stronnictwo Narodowo-Demokratyczne „Gońca Porannego i Wieczornego”.