Wraz z zamożnym malarzem polonijnym i posłem Polskiego Stronnictwa Chrześcijańskiej Demokracji Ludomirem Czerniewskim tworzył niejawne kierownictwo tej organizacji, ale na tle rozdźwięku z Iwanowskim, który występując w imieniu Ignacego Paderewskiego zamierzał oprzeć ZRP na amerykańskim wolnomularstwie, już w sierpniu 1923 przystąpił na czele grupy zwolenników do Zakonu Polskich Faszystów gen. Gustawa Macewicza, a we wrześniu 1924 opuścił definitywnie ZRP. Współpracował także z innymi skrajnie prawicowymi ugrupowaniami – z Organizacją Monarchistów Polskich i Stowarzyszeniem Samopomocy Społecznej.
Przełożył na język polski trzy wczesne teksty propagandy nazistowskiej, wydane nakładem Księgarni Perzyński, Niklewicz i S-ka: w 1922 Księgę win Judy (niemieckie porachunki) (1919) oraz wiersz Grabarze Rosji Dietricha Eckarta, wydany z przedmową ideologa NSDAP Alfreda Rosenberga, a w 1923 broszurę Rosenberga Bolszewizm, głód, śmierć!!! (1922).
Do połowy lat 20. publikował na łamach „Myśli Narodowej” oraz pism monarchistycznych „Pro Patria” i „Patria”. Współpracował jako krytyk literacki z ukazującym się od 1927 katolickim tygodnikiem „Tęcza”.