na Dymbinie, na Dãmbinie; na Dymbinã, na Dãmbinã; miyndzy Prudnikã, a Dymbinył, Dãmbinył).
Historia Miejscowość powstała około 1760, w miejscu nazywanym w średniowieczu Żabiogura w pobliżu dębowego lasku. W połowie XVIII wieku mieściły się tam piece do wypalania cegły i dachówek. Pierwsze wzmianki o wsi (Klein Eichen, Dambine) pochodzą z 1784. Zabudowa wsi uformowała się wzdłuż drogi z Prudnika do Opola. mały|lewo|Dębina (Dambine) wśród miejscowości ziemi prudnickiej na mapie z XIX wieku W czasie II powstania śląskiego do Dębiny dowieziono koleją polskie oddziały powstańcze z głębi Śląska. W 1921 w zasięgu plebiscytu na Górnym Śląsku znalazła się tylko część powiatu prudnickiego. Dębina znalazła się po stronie wschodniej, w obszarze objętym plebiscytem.
W okresie II wojny światowej w Dębinie pracowali robotnicy przymusowi z Polski, m.in. z miejscowości Zabijak. W 1942 nadleśnictwo w Chrzelicach zatrudniło ośmiu angielskich żołnierzy, którzy dostali się do niewoli walcząc w Afryce Północnej i byli internowani w obozie jenieckim w Łambinowicach, do pracy w składnicy drewna przy dworcu kolejowym w Dębinie. Od marca do maja 1945 powiat prudnicki znajdował się pod kontrolą radzieckiej komendantury wojskowej. 11 maja 1945 polska administracja przejęła władzę cywilną w powiecie prudnickim.