Gdy założone przez nią miasto rozkwitło, chciwy jej bogactw Jarbas (, ) poprosił o jej rękę, grożąc w razie odmowy wojną. Aby uniknąć małżeństwa z barbarzyńskim królem i pozostać wierną zamordowanemu mężowi, Dydona wstąpiła na zapalony stos i przebiła się mieczem)Według wersji Trogusa szczegółowy opis tych wydarzeń podaje Marek Junianus Justynus w Zarysie dziejów powszechnych starożytności na podstawie Pompejusza Trogusa XVIII 4-6 (Warszawa: Instytut Wydawniczy Pax, 1988, s. 132-134).. thumb|left|300px|Śmierć Dydony (mal. Giovanni Battista Tiepolo) Wergiliusz w Eneidzie cofnął legendę o Dydonie do czasów Eneasza. Tam Dydona odbiera sobie życie na stosie, gdy na rozkaz Jowisza opuszcza ją umiłowany Eneasz.
Motyw porzucenia Dydony wykorzystany został przez Domenico Sarro w operze Didone abandonnata (1724). Postać jej pojawia się również w operach: Henry’ego Purcella – Dydona i Eneasz oraz Hectora Berlioza – TrojanieArthur Jacobs: Słownik muzyczny. Bydgoszcz: Delta, 1973, s. 93, 359..
Uwagi
Przypisy
Kategoria:Królowe w mitologii rzymskiej Kategoria:Królowe w mitologii greckiej Kategoria:Bohaterowie Heroid Kategoria:Ludzie urodzeni w Tyrze Kategoria:Władcy Kartaginy