Historia KVM historycznie pochodził od w pełni wirtualizowanego rozwiązania dla systemu Linux na sprzęcie x86. Zawiera moduł jądra (nazwany kvm.ko) i komponent przestrzeni użytkownika (zmodyfikowaną wersję Qemu). Komponent KVM pojawił się w jądrze Linuksa wraz z wersją 2.6.20.
Sieć W KVM sieć może być w trybie VEPA, mostowym, prywatnym lub przepustowym. Urządzenia sieciowe konfigurowane są jako macvtap do eth00 w eth0 itp. jest zapisem umownym, most między vibro0-nic i macvetap lub wirtualną sieć między vnet0 i macvetap.
Do izolacji inicjalizowanego ze świata dostępu do gościa, używana jest też NAT, czyli translacja adresów IP. Jest to domyślne ustawienie w LSD KVMRHEL v6.3. Wirtualne NIC w KVM to e1000, ne2k_pci, pcnet, rtl8139ma problemy z mostkowaniem zalecana jest tu virtio i virtio. Można dla gościa używającego NAT podłączyć by był dostępny z zewnątrz przez przekierowanie portów.
W przepustowym trybie sieci 'macvtap do ethN' używane są słabo zwirtualizowane karty sieciowe. Ograniczenia w sterowniku (słaba wirtualność) wymaga oddzielnych ethN urządzeń dla gości, co wymaga by w systemie gospodarza istniały fizyczne dodatkowe porty sieciowe.