Mimo młodego wieku Landini był aktywny już w początkach lat 50. XIV w. i jest prawdopodobne, że przebywał bardzo blisko PetrarkiChiappinelli Anna, La Dolce Musica Nova di Francesco Landini (Una Favola Medievale), Sidereus Nuncius, 2007. . Według Villaniego Landini otrzymał wieniec laurowy od króla Cypru, który był kilkakrotnie w Wenecji w latach 60. XIV w. Landini prawdopodobnie spędził też jakiś czas w północnych Włoszech przed rokiem 1370. Wskazują na to dowody z jego twórczości: motet, który napisał niejaki „Franciscus”, poświęcony jest Andrei Contariniemu, doży Wenecji w latach 1368-82. Jego dzieła są też dobrze reprezentowane w źródłach północnowłoskich.
W roku 1361 Landini został zatrudniony jako organista we florenckim klasztorze Santa Trinita, a w roku 1365 w kościele San Lorenzo. Według Villaniego był mocno zaangażowany w spory polityczne i religijne swoich czasów, ale wydaje się, że pozostawał w łaskach u władz Florencji. Landini znał wielu kompozytorów włoskiego Trecenta, w tym Lorenzo da Firenze, z którym był związany w Santa Trinita, a także Andreasa de Florentia, z którym miał kontakty w latach 70. XIV w. Około lub wkrótce po roku 1375 Andreas zatrudnił go jako konsultanta przy budowie organów w domu Servite we Florencji.