Gurnemanz ma żal do Kundry, że zabrakło jej, gdy „wielkie cierpienie dopadło bractwo” (chodzi o dramatyczną w skutkach wyprawę Amfortasa do zamku Klingsora, gdzie król ulegając pokusie zmysłów, złamał śluby czystości, grzesząc z nieznaną sobie kobietą, a potem, dodatkowo, został ranny i stracił świętą włócznię). Pyta się: „gdzie byłaś wówczas!”. [Wyjaśnienie: Kundry w tamtym czasie znajdowała się pod wpływem czarów Klingsora. Odmieniona z wyglądu oraz charakteru, na zamku Klingsora uwiodła Amfortasa, sprowokowała go do grzechu i sprowadziła w ten sposób na niego nieszczęście. Wygląda na to, że nikt, z wyjątkiem Klingsora oraz być może Gurnemanza, nic nie wie o podwójnej roli Kundry.]
Gurnemanz zna Kundry długo, „ale jeszcze dłużej zna ją Titurel” (ojciec Amfortasa), który w czasie, gdy budował sanktuarium, znalazł ją „półmartwą, śpiącą pod krzakiem” i zaopiekował się. Gurnemanz przerywa opowieść i z żalem pyta Kundry: „czemu, gdy ciebie potrzebowaliśmy, nie pomogłaś nam?”. W odpowiedzi usłyszał złowieszcze wyznanie: „ja nigdy nie pomagam”.
Gdy strażnik proponuje, aby Kundry, skoro jest taka przydatna dla bractwa, sama odszukała skradzioną świętą włócznię, Gurnemanz nieruchomieje zatrwożony.