Program francystów obiecywał zaatakować niesprawiedliwość społeczną, która jest najczęstszym powodem przyjmowania zgubnych doktryn anarchii, marksizmu i bolszewizmu oraz uwolnić pracę od wszechwładzy pieniądza. Od 1936 r. partia stała się gwałtownie antyżydowska. Francyści w późniejszym okresie zerwali jednak z radykalizmem i zajęli pozycje narodowo-katolickie.

18 czerwca 1936 r. rząd Léona Bluma zdelegalizował Parti franciste. M. Bucard próbował odtworzyć ją pod szyldem, utworzonej 11 listopada 1938 r., Zjednoczonej Partii Akcji Socjalistycznej i Narodowej (Parti Unitaire d’Action Socialiste et Nationale), zwracającej się przeciwko „reakcji plutokratycznej” i „judeomarksizmowi” oraz zapowiadającej, że nie da się użyć prawicy konserwatywnej do gry przeciwko ludowi pracującemu, acz nie utożsamia ludu z międzynarodowymi ruchami negującymi ojczyznę. Jednakże w maju 1939 r. także ona została zdelegalizowana.