Samoster wychylający ster pomocniczy W tym przypadku lotka połączona jest z dodatkową płetwą nazywaną piórem nadążnym. Wychylenie pióra przekładane jest na ruch steru głównego. Takie rozwiązanie wykorzystali m.in. Chichester na Gipsy Moth IV (1966 r.), Rose na Lively Lady (1967 r.), Krystyna Chojnowska-Liskiewicz na Mazurku (1975 r.). Ciekawym udoskonaleniem zaproponowanym przez M. Gionaliego w 1962 r. jest wprowadzenie dodatkowej osi umożliwiającej pochylenie lotki w kierunku dziobu bądź rufy, co daje możliwość zmiany momentu obrotowego przenoszonego na płetwę. Wykorzystał to np. Éric Tabarly na jachtach Pen Duick II oraz Pen Duick IV. Modyfikacji tej konstrukcji używał również Krzysztof Baranowski na Polonezie.
Samoster elektroniczny Odrębną klasą samosterów są autopiloty. Kontrolują one poprzez układy elektroniczne wskazania kompasu i następnie w pętli sprzężenia zwrotnego wychylają płetwę sterową. Sterowanie dokonywane jest poprzez silniki elektryczne. Z tego powodu wymagają one zewnętrznego zasilania, co jest ich istotną wadą. Nie stanowi to problemu podczas ruchu na silniku, gdy prąd wytwarzany jest przez prądnice.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Wyposażenie jachtu i osprzęt Kategoria:Konstrukcja jednostek pływających