W architekturze pełniły funkcje przegród wyznaczających granice domu i pomieszczeń, zapewniały intymność i ciepło. Często zastępowały ściany. Parawany chińskie były na ogół drewniane i ciężkie, dlatego dobrze sprawdzały się jako ściany. Zazwyczaj były zdobione malowidłami przedstawiającymi sceny z życia codziennego, naturę i symbolikę religijną. Parawany japońskie były lżejsze i najczęściej powstały z papieru washi, drewna, jedwabiu, bambusa i kamienia. Stanowiły nie tylko praktyczne elementy wyposażenia wnętrz, ale również miały ważne znaczenie w kulturze, wierzeniach i obyczajach Japończyków. Kultura Japonii oparta była na buddyzmie, który zakładał, że pomieszczenia, w których przebywa człowiek powinny być otwarte, proste, lekkie, wypełnione niewielką ilością mebli. Dlatego wnętrza nie były odgradzane ścianami, a różnego rodzaju parawanami.
W Europie parawany prawdopodobnie pojawiły się w XVI w. Pomysł odgradzania pomieszczeń lekkimi panelami przywieźli zachodni kupcy, a Europejczycy szybko się nim zainteresowali. Parawany pojawiały się głównie w mieszkaniach zamożnych mieszczan i szkołach prywatnych.
Przypisy