Największe sukcesy w cyklu Pucharu Świata osiągnął w sezonie 1973/1974, kiedy zdobył Kryształową Kulę za zwycięstwo w klasyfikacji generalnej. Na podium stawał siedem razy, w tym odnosząc pięć zwycięstw: 17 grudnia 1973 roku w Vipiteno i 3 marca 1974 roku w Voss był najlepszy w slalomie, a 7 stycznia w Berchtesgaden, 13 stycznia w Morzine i 9 marca 1974 roku w Wysokich Tatrach zwyciężał w gigancie. Oprócz klasyfikacji generalnej wygrał wtedy także klasyfikację giganta, a w klasyfikacji slalomu był czwarty. W lutym w 1974 roku wystartował na mistrzostwach świata w Sankt Moritz, gdzie wywalczył pierwszy w karierze medal. W gigancie zajął tam trzecie miejsce, plasując się za swym rodakiem Gustavem Thönim oraz Austriakiem Hansem Hinterseerem. Do zajęcia drugiego miejsca zabrakło mu 0,07 sekundy, natomiast do zwycięzcy stracił 0,99 sekundy. Na tej samej imprezie wystąpił także w slalomie, jednak nie ukończył zawodów.