Tryb łączący (łac. coniunctivus, subiunctivus) – tryb gramatyczny, występujący w wielu językach indoeuropejskich, służący do wyrażania życzeń, poleceń, emocji, możliwości, osądów, potrzeb oraz stwierdzeń przeciwnych aktualnym faktom. Użycie trybu jest zależne od zasad kierujących językiem.
Zrekonstruowany język praindoeuropejski, hipotetyczny „rodzic” wielu rodzin językowych, miał dwa bliskie sobie tryby: łączący oraz życzący. Wiele języków od niego pochodzących połączyło lub przemieszało te tryby. Tylko albański, awestyjski, starogrecki i sanskryt zachowały dokładne rozróżnienie, a język staro-cerkiewno-słowiański do pewnego stopnia.
Język polski Tryb łączący tworzy się za pomocą partykuł żeby, iżby, ażeby, aby, coby i skrótowego by. Tryb ten nie ma swojej własnej morfologii, wymienionym partykułom towarzyszy dawny imiesłów czasu przeszłego lub bezokolicznik, podobnie jak w języku rosyjskim.
Tryb łączący można między innymi stosować, gdy w zdaniu nadrzędnym występuje czasownik wyrażający wolę, rozkaz, życzenie, powątpiewanie, żądanie, obawę, unikanie, np. chcę, by wysłał list, lub gdy zdanie nadrzędne jest przeczące, np.