Po wysłuchaniu referatów oraz wycieczce terenowej podjęta została uchwała o potrzebie powołania Stołowogórskiego Parku NarodowegoEdmund Jońca: W sprawie utworzenia Stołowogórskiego Parku Narodowego [w:] "Chrońmy Przyrodę Ojczystą" R. XLII (1986), nr 1.
Kolejna sesja naukowa na ten temat zorganizowana została w Radkowie przez Wojewódzki Komitet Ochrony Przyrody i zarząd Wojewódzki PTTK w Wałbrzychu w czerwcu 1984 r. W wyniku dyskusji referatów i oględzin terenu przyjęto, że obszar parku powinien objąć ok. 6 tys. ha najcenniejszych przyrodniczo terenów, w tym wszystkie rezerwaty przyrody tego rejonu, zarówno istniejące (wówczas były to: Szczeliniec Wielki, Błędne Skały i Wielkie Torfowisko Batorowskie) jak i projektowane w tym czasie (Skałki Łężyckie, Rogowa Kopa, Wrota Pośny i Buczyna nad Wambierzycami). Pozostałe cenne tereny i obiekty geomorfologiczne powinny się znaleźć w granicach otuliny parku. Ustalenia te stały się później punktem wyjściowym do kilkuletnich prac, które zaowocowały utworzeniem Parku Narodowego Gór Stołowych.