W roku 1852 otrzymał nominację na stanowisko kantora w Ketlicach koło Libawy. W 1860 założył serbołużyckie towarzystwo śpiewacze „Lumir”. W 1862 dyrygował fragmentami swoich oratoriów w Dreźnie. W roku 1888 przeszedł na emeryturę i oddał się kompozycji. W latach 1895–97 był prezesem wydziału muzycznego Macierzy Łużyckiej (grnłuż. Maćica Serbska). W 1901 wskutek choroby oczu zmuszony był zaprzestać komponowania. Ostatni swój utwór (Laetare podyktował swojemu przyjacielowi, muzykowi i nauczycielowi, Korli Awgustowi Fiedlerowi).
Styl thumb|Korla Awgust Kocor – fotografia z autografem kompozytora W twórczości muzycznej Kocora łączy się stylistyka romantyczna z całym bogactwem zaczerpniętym z folkloru serbołużyckiego z klasycystycznymi rozwiązaniami typowymi dla muzyki Josepha Haydna. Mimo że dysponował bardzo zawężonym aparatem wykonawczym, odegrał ogromną rolę w życiu muzycznym swojego narodu. Rozwinął środki muzyczne związane ze śpiewem i deklamacją tekstu w języku górnołużyckim. Stał się autorem pieśni, które zyskały ogólnonarodową popularność;