mały|Józef Łazarski, fotografia portretowa (ok. 1882-1885) Józef Łazarski (ur. 16 grudnia 1854 w Jeleśni, zm. 24 stycznia 1924 w Krakowie) – polski lekarz, profesor farmakologii i farmakognozji Wydziału Lekarskiego UJ w Krakowie, rektor UJ.
Życiorys Był synem Józefa, nauczyciela ludowego z Jeleśni i posła na Sejm Krajowy, i Weroniki z Suvadów. Jego braćmi byli Stanisław (adwokat, poseł do Sejmu Krajowego Galicji) i Mieczysław (matematyk, rektor Politechniki Lwowskiej). Od roku 1868, po ukończeniu 4 klasy Gimnazjum Św. Anny w Krakowie, kontynuował naukę pozaszkolnie i rozpoczął jednocześnie praktykę aptekarską w aptece Bloska w Żywcu. Dyplom podaptekarza uzyskał po zdaniu egzaminu przed Gremium Aptekarzy Galicji Zachodniej (22 lipca1871). W roku 1873 zdał w Gimnazjum Św. Anny w Krakowie egzamin dojrzałości. W tym samym roku rozpoczął studia farmaceutyczne w Grazu. Po pierwszym roku kontynuował studia w Wiedniu. Dyplom magistra farmacji otrzymał 25 lipca1875 i w tym też roku został demonstratorem przy katedrze fizjologii uniwersytetu w Wiedniu. Od roku 1877 pełnił obowiązki bezpłatnego asystenta katedry farmakologii i farmakognozji tegoż uniwersytetu, prowadzonej przez prof. Vogla. Pracę na stanowisku płatnego asystenta rozpoczął 1 marca 1879, już po uzyskaniu stopnia doktora wszechnauk lekarskich (26 lutego 1879).