thumb|Przekrój podłużny thumb|Wnętrze katedry
Bazylika katedralna Wniebowzięcia NMP we Włocławku – budowla gotycka wznoszona od 1340 r. (poświęcenie kamienia węgielnego), konsekrowana w 1411 r. po ukończeniu korpusu nawowego. Budowa kontynuowana jeszcze w ciągu XV i na pocz. XVI w., do 1526 (ukończenie wieży północnej). W latach 1883–1901 poważnie regotyzowana, z wymianą detali i podwyższeniem obu wież. Jest to świątynia trzynawowa z węższym i znacznie niższym prezbiterium. Ze znajdujących się wewnątrz zabytków na szczególną uwagę zasługują: witraże z 1360 roku, nagrobek bpa Piotra z Bnina z 1494, drewniana figura Matki Bożej z początku XV w. oraz obraz Wniebowzięcia NMP, Jana Wielkiego z ok. 1480.
Historia Katedra romańska W XII w. włocławska katedra była budynkiem drewnianym. Prawdopodobnie w 1 połowie. XIII w. wybudowano murowaną katedrę używając jako budulca granitowych kamiennych ciosów. Katedra znajdował się blisko brzegu Wisły, na południowy wschód od zamku, w rejonie obecnych posesji Gdańska 1 i Bednarska 2. Pierwsza murowana katedra włocławska została spalona przez Krzyżaków w 1329 r. Uważa się, że część budulca pochodzącego z rozbiórki spalonej katedry (kamień granitowy) użyto do budowy kamienicy przy ul.