Historia W pierwszych komputerach z lat 40. i 50., podobnie jak współcześnie, pamięć była zorganizowana w sposób dwupoziomowy, analogicznie do obecnego podziału na RAM i pamięć masową. Jednak z powodu braku mechanizmów pamięci wirtualnej, każdy program musiał we własnym zakresie zarządzać przenoszeniem danych z jednego poziomu do drugiego, co komplikowało programowanie. Głównym powodem wprowadzenia pamięci wirtualnej była zatem chęć maksymalnego uproszczenia i automatyzacji procesów związanych z zarządzaniem pamięcią, a nie jej rozszerzenie, Peter J. Denning, 1997.
Wraz z pojawieniem się wielozadaniowości, wiodące systemy zaczęły udostępniać proste mechanizmy współdzielenia pamięci przez kilka uruchomionych procesów oparte na prostych technikach segmentacji. Dostępna dla procesu pamięć rozpoczynała się od adresu zerowego, a jej koniec wyznaczany był przez wartość rejestru granicznego. Aby uzyskać adres fizyczny, należało dodać do żądanego adresu logicznego wartość rejestru bazowego wyznaczającego przesunięcie. Takie rozwiązanie zostało m.in. zaimplementowane w komputerze PDP-10.