Zbigniew Franciszek Domino (ur. 21 grudnia 1929 w Kielnarowej, zm. 11 czerwca 2019 w Rzeszowie) – pułkownik ludowego Wojska Polskiego, prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej w czasach stalinizmu, pisarz.
Życiorys Syn Stanisława i Antoniny. W lutym 1940 został wywieziony z rodzicami i młodszym bratem Tadeuszem z Podola w głąb ZSRR do nieistniejącej obecnie osady Kalucze w tajdze nad (dopływem Biriusy) na wschodzie Kraju Krasnojarskiego (w okolicy Kańska), przy granicy z obwodem irkuckim. Zmarła tam w tym samym roku jego matka, ojciec wstąpił w maju 1943 do 1 DP. Zbigniew Domino przebywał później w Kajenie w tym samym rejonie. Wrócił do kraju w czerwcu 1946 i osiadł na Ziemiach Odzyskanych. Należał do Związku Walki Młodych i Związku Młodzieży Polskiej. Od 1949 należał do PZPR.
Według informacji podanych w katalogu biura lustracyjnego IPN Domino pełnił funkcję prokuratora w Prokuraturze Wojskowej w latach 1949 - 1973. Był oficerem w Głównym Zarządzie Politycznym WP (1973-1975). Był członkiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, a także piastował stanowiska I Sekretarza i radcy ambasady PRL w Moskwie.