We wrześniu 1939 odprowadził lotem 2 samoloty RWD-21 w rejon Stanisławowa – mimo iż samolotem nigdy samodzielnie nie latał. Okupację spędził w kraju w Warszawie, pracując jako robotnik najpierw w warsztacie Mechaniki Precyzyjnej inż. Jana Idzikowskiego, następnie w Zakładzie Przyrządów Precyzyjnych inż. A. Maksymowicza no Okęciu. Jednocześnie dorabiał produkując wspólnie z inż. T. Chylińskim i inż. R. Berkowskim mydło toaletowe, przy czym część dochodów przeznaczono na poczet przyszłej wytwórni samolotów, którą planowali otworzyć po wojnie. Od listopada 1942 był w AK w organizacji „Wachlarz” (nr 218, Kartoteka Centralna „Wachlarza”) używając pseudonimów „Czarnocki” i „Żółw”. Po II wojnie był współkonstruktorem motoszybowca „Pegaz” (projekt kadłuba) i zajmował się w GIL (Główny Instytut Lotnictwa) lotami doświadczalnymi na szybowcach (Sęp, Mucha, ABC, Komar 48) prowadząc jako pilot doświadczalny ich próby państwowe. Był głównym konstruktorem pierwszego polskiego śmigłowca (współkonstruktorzy to Zbigniew Brzoska i Tadeusz Chyliński). Z racji braku pilota podjął się pierwszych prób naziemnych i początkowych prób w locie na śmigłowcu BŻ-1 GIL. Następnie zaprojektował w biurze TKH śmigłowiec BŻ-4 Żuk.