W sezonie 1978/1979 zajął także drugie miejsce w klasyfikacji slalomu, a w sezonie 1979/1980 zdobył pierwszą w karierze Małą Kryształową Kulę za zwycięstwo w klasyfikacji kombinacji. W 1980 roku wystąpił na igrzyskach olimpijskich w Lake Placid, gdzie zdobył srebrny medal w slalomie. W zawodach tych rozdzielił na podium Stenmarka oraz Jacques’a Lüthye'ego ze Szwajcarii. Na tych samych igrzyskach był też dziesiąty w gigancie oraz czternasty w biegu zjazdowym. Igrzyska w Lake Placid były równocześnie mistrzostwami świata, jednak kombinację rozgrywano tylko w ramach drugiej z tych imprez. W konkurencji tej zdobył złoty medal, wyprzedzając Andreasa Wenzela i Austriaka Leonharda Stocka.
Najlepsze wyniki osiągał w sezonach 1980/1981, 1981/1982 i 1982/1983, kiedy trzy razy z rzędu zdobywał Kryształową Kulę. W tym czasie aż 43. razy stawał na podium, odnosząc dwadzieścia zwycięstw. W sezonie 1980/1981 odniósł sześć zwycięstw: 10 stycznia w Morzine, 17 stycznia w Oberstaufen i 1 lutego w St. Anton am Arlberg wygrywał kombinację, 15 lutego w Åre był najlepszy w slalomie, 7 marca w Aspen wygrał giganta, a 15 marca 1981 roku w Furano był najlepszy w slalomie. Dało mu to zwycięstwo w klasyfikacji kombinacji, drugie miejsce w slalomie i trzecie w klasyfikacji giganta.