Początkowo standard nie spotkał się z dużym zainteresowaniem sprzedawców systemów medycznych. Członkowie organizacji HL7 zauważyli jednak, że nie jest konieczne implementowanie standardu w 100%, aby zredukować w sposób znaczny koszt tworzenia interfejsu. Okazało się, że wystarczy zdefiniować jedynie 80% interfejsu systemu zgodnie ze standardem, pozostawiając 20% interfejsu na pozostałe funkcje charakterystyczne dla danego systemu. To podejście przyczyniło się do zwiększenia zainteresowania standardem przez firmy wytwarzające systemy medyczne.
Wartość standardu jest zależna od tzw. efektu sieciowego (ang. network effect). Polega on na tym, że wartość standardu rośnie znacząco, jeśli więcej stron i sprzedawców go wykorzystuje. Podobny efekt można zauważyć w przypadku innych standardów lub protokołów, np. http, ftp. Są one obecnie bardzo wartościowe, ponieważ są popularne wśród użytkowników.
Standard nie określa szczegółów implementacyjnych systemów medycznych. Dwa systemy oparte i w pełni zgodne z HL7 mogą być niekompatybilne. Rozwiązaniem tego problemu mogą być specjalne silniki interfejsów tworzone przez HL7, które pełnią funkcję pośredników między systemami.