Zasada działania współprogramów System współprogramów można nazwać systemem quasi-współbieżnym. Nazwa ta jest uzasadniona dwojako: liczne przykłady programów współbieżnych np. producent-konsument, czytelnicy-pisarze itd. zapisane przy pomocy współprogramów okazują się wystarczająco adekwatne do zastosowań. Inny argument wspierający użycie tej nazwy to fakt, że od bardzo dawna stosuje się współprogramy do symulacji systemów, np. w Simuli67, Loglanie'82 i in. Odpowiednia klasa Simulation dostarcza klasę wewnętrzną simproces – obiekty klas pochodnych od klasy simproces symulują rzeczywiste procesy np. pacjentów w systemie symulacji epidemii choroby, pojazdy w systemie symulacji ruchu w mieście itp.
Wielu autorów uważa, iż „współprogramy to podprogramy wykonywane w taki sposób, że sterowanie może zostać przekazywane pomiędzy nimi wielokrotnie, przy czym wywołanie danego współprogramu powoduje wykonywanie instrukcji od miejsca ostatniego przerwania wykonania (ostatniego punktu wyjścia), a nie od początku”. Nie jest to całkiem ścisłe. Podprogramy (funkcja, metoda) tworzą rekordy aktywacji. Po opuszczeniu takiego rekordu jest on automatycznie usuwany i nie ma możliwości wznowienia go. Współprogramy wymagają więc wątków i są realizowane jako obiekty odpowiednich klas, a nie jako podprogramy czy procedury.