Za mazurskie uznawano więc powiaty:
ostródzki, nidzicki (niborski), szczycieński, piski (jańsborski), mrągowski (ządźborski), giżycki (lecki), ełcki, olecki, węgorzewski (węgoborski), gołdapski – tylko południowa część powiatu kętrzyński (rastemborskiego) – tylko południowa i wschodnia część powiatu.
Takie ustalenia nie były jednak powszechne, bowiem historyk Max Toeppen z obszaru Mazur wykluczał Ostródę i Nidzicę, sytuując je w krainie zwanej Oberland. Uznawał, że tutejsi mieszkańcy mówią „czystym” językiem polskim, a nie gwarą.
Od początku XVIII wieku urzędnicy pruscy stosowali określenie „starostwa polskie”, które w obrębie historycznej Galindii obejmowały tereny od szczycieńskiego na wschód. Te na zachód, łącznie ze Szczytnem zaliczano do Prus Górnych. W 1818 roku wraz z powstaniem pruskich powiatów dotychczasowe starostwa polskie w Galindii oraz w Prusach Górnych (od Miłomłyna i Działdowa do wschodnich granic tej krainy) zaczęto nazywać Mazurami.
Zasięg języka polskiego wraz z gwarą mazurską był zmienny w czasie. Jeszcze na początku XIX wieku za parafie mazurskie uznawano nawet Bezławki w powiecie kętrzyńskim.