thumb|240px|Trasy podróży Ibn Batutty w latach 1325–1332 thumb|240px|Trasy podróży Ibn Batutty w latach 1332–1346 Abū ‘Abd Allāh Muḥammad Ibn Baṭṭūṭa, zwany również Ibn Battuta () (ur. 24 lutego 1304 w Tangerze, zm. 1368/1369 lub 1377 w Maroku) – pochodzący z Tangeru podróżnik, który przemierzył blisko 120 tysięcy kilometrów, odwiedzając prawie wszystkie ówczesne kraje muzułmańskie, docierając do Chin i współczesnej Indonezji, uważany za największego arabskiego podróżnika okresu średniowiecza.
Życiorys Ibn Battuta urodził się 24 lutego 1304 roku w Tangerze w ówczesnym Maroku pod panowaniem Marynidów. Pochodził z rodziny uczonych prawa i sędziów. Sam odebrał wykształcenie z dziedziny prawa muzułmańskiego w Tangerze – studiował prawo szkoły malikickiej.
Pierwsza podróż – hadżdż W czerwcu 1325 roku wybrał się na pielgrzymkę do Mekki, a jego droga prowadziła przez kraje Maghrebu, Egipt i Syrię. Podróżował przez ponad półtora roku i do celu dotarł na jesieni 1326 roku. W trakcie podróży zatrzymywał się, by pogłębiać swoją wiedzę u uznanych w świecie islamu uczonych, co zostało udokumentowane uzyskanymi dyplomami. Dzięki tym naukom zdobył kwalifikacje sędziego.
Podróż rozbudziła w nim zainteresowanie światem i dalszymi podróżami w celach poznawczych.