Nowym władcą został uległy wobec cesarza brat Bolesława Rudego – Jaromir. Jego władza ograniczała się tylko do Czech właściwych, gdyż Morawy i Słowacja pozostały pod kontrolą Chrobrego. W 1005 i 1007 r. wojska czeskie wspomagały wyprawy Henryka przeciwko Polsce. W 1012 r. Jaromir został obalony i wygnany z kraju. Na tron wstąpił jego młodszy brat – Oldrzych. Za jego panowania narastał konflikt pomiędzy księciem a rodem Wrszowców. W 1025 r. zmarł Bolesław Chrobry i nadarzyła się okazja odzyskania utraconych terenów. W 1031 r. Czechy odzyskały Morawy, jednakże Słowację zajęli Arpadowie. W 1033 r. wybuchła wojna domowa między stronnikami Jaromira i Oldrzycha. W jej wyniku na tron wrócił Jaromir, po roku jednak zginął zamordowany. Oldrzych zmarł w 1034 r.
Następnym władcą został syn Oldrzycha, Brzetysław I. W 1038 r. wykorzystując powstanie antychrześcijańskie i panujące w Polsce bezkrólewie, dokonał najazdu na Śląsk i Wielkopolskę. Zniszczył stolice biskupie w Poznaniu i Gnieźnie. Wraz z łupami wywiózł m.in. relikwie dawnego biskupa Pragi, św. Wojciecha, a w drodze powrotnej przyłączył do Czech Śląsk. Cesarz Henryk III, nie chcąc pozwolić na zbytnie wzmocnienie Czech, zaatakował Czechy w 1040 r., jednak poniósł klęskę.