Instytut Propagandy Sztuki (IPS) – instytucja kultury działająca w latach 1930–1939 w Warszawie, utworzona z inicjatywy artystów i historyków sztuki w celu propagowania polskiej sztuki nowoczesnej.
Historia i profil Pierwsza siedziba IPS mieściła się w kamienicy Baryczków na Rynku Starego Miasta. W grudniu 1931 otwarto nowo wybudowany pawilon Instytutu przy ul. Królewskiej 13.
Instytut stanowił w momencie powołania opozycję wobec konserwatywnego Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych. Profil IPS zmienił się nieco w drugiej połowie lat 30., kiedy obok działalności czysto wystawienniczej (organizacja tzw. Salonów IPS) zaczęto prowadzić również prace o charakterze naukowym, popularyzatorskim oraz dokumentacyjnym. Współzałożycielami i kolejnymi kierownikami Rady IPS byli: Władysław Skoczylas (1930), Wojciech Jastrzębowski (1931), Karol Stryjeński (1932), Bohdan Pniewski (1934–1935) i Juliusz Starzyński (1935–1939). Współtwórcami IPS byli również historyk sztuki i muzealnik Mieczysław Treter oraz popularyzator i krytyk sztuki Jerzy Warchałowski. mały|left|Grupa malarzy w kawiarni IPS, 1933.