Zbigniew Simoniuk (ur. 13 lutego 1949 w Sułowie, zm. 8 stycznia 1983 w Białymstoku) – opozycjonista, działacz białostockiego Komitetu Obrony Więzionych za Przekonania, oraz NSZZ „Solidarność” w okresie gdy związek był jeszcze legalny, więzień polityczny, ofiara stanu wojennego.
Życiorys W 1967 ślusarz w PKO, jednocześnie uczeń Wieczorowego Technikum Mechanicznego. W latach 1975-1981 tokarz w Fabryce Przyrządów i Uchwytów. W styczniu 1981 roku w niewyjaśnionych okolicznościach został oblany płynem łatwopalnym i poparzony, na jednej z białostockich ulic, w kwietniu tego samego roku zaginął na kilka dni, prawdopodobnie został uprowadzony. Odnaleziono go w skrajnym wyczerpaniu, ze śladami po biciu i poparzeniami. Według relacji maltretowany był w niezidentyfikowanej piwnicy. W obu przypadkach poszlaki wskazywały na funkcjonariuszy MO.
Po wprowadzeniu stanu wojennego, od 13 grudnia 1981 roku, był internowany, a od 21 października 1982 roku, odbywał wyrok dwu lat pozbawienia wolności za działalność podziemną na terenie białostockiego więzienia. Przewożono go do różnych aresztów na terenie całej Polski, dwukrotnie udało mu się uciec.