Biesy () – antyutopijna powieść napisana przez Fiodora Dostojewskiego, opublikowana w latach 1871–1872 na łamach czasopisma „Russkij Wiestnik” (wydanie książkowe w roku 1873). Jest to trzecia w wielkim pięcioksięgu powieść (Zbrodnia i kara, Idiota, Biesy, Młodzik, Bracia Karamazow), którą Dostojewski napisał po powrocie z zesłania. Dzieło nawiązuje do tradycji oświeceniowej, a jednocześnie jest pierwowzorem literatury rozrachunkowej.

Biesy są alegorią potencjalnych katastroficznych skutków politycznego i moralnego nihilizmu, czyli nastrojów, które stawały się coraz bardziej popularne w Rosji w drugiej połowie XIX wieku. Akcja powieści rozgrywa się około roku 1870, w prowincjonalnym miasteczku, które staje się centralnym punktem próby rozpoczęcia rewolucji, zaaranżowanej przez Piotra Wierchowieńskiego – głównego spiskowca.

Powieść składa się z trzech części i rozpoczyna dwoma cytatami: wierszem Puszkina Biesy oraz cytatem z Ewangelii wg Świętego Łukasza, rozdział VIII, 32-36.

Pierwsze polskie tłumaczenie powieści autorstwa Tadeusza Kotarbińskiego ukazało się w 1908 roku. mały|Karta rękopisu powieści Biesy