Przedstawiony jako zarozumiały egoista, tchórz i kosmopolita, przekonany, że przyszłość świata zależy od losu jego rękopisów. Kapitan Lebiadkin – opisany jako: „wysoki, kędzierzawy, tęgi chłop lat mniej więcej czterdziestu, z twarzą szkarłatną, trochę opuchłą i zwiotczałą, z policzkami trzęsącymi się przy byle ruchu głowy, z malutkimi, przekrwionymi, dosyć sprytnymi oczkami, z wąsami, z bakenbardami i z rozwijającym się drugim, mięsistym podbródkiem, raczej odrażający z wyglądu”Dostojewski Fiodor, Biesy, Warszawa 2010, s. 141.. Były oficer, pijak. W retrospekcjach został też ukazany jako ubogi awanturnik w Petersburgu, który w niewyjaśnionych do końca okolicznościach trafił do środowisk rewolucyjnych. Jest bratem Marii; regularnie otrzymuje pieniądze od Stawrogina na opiekę nad siostrą, jednak pieniądze te wydaje na siebie, a siostrę zaniedbuje i często bije. Uważa się za poetę i często cytuje własne wiersze. Maria Timofiejewna Lebiadkin (właściwie Stawrogin) – nieszczęśliwa kulawa kobieta, maltretowana przez brata, nikczemnego pijaka, kapitana Lebiadkina. Poślubiona potajemnie przez Stawrogina w następstwie zakładu, którego sens wszyscy wtajemniczeni pojmują nieco inaczej. W powieści – samotna, chora psychicznie i wyalienowana kobieta. Choć dziecinna, niezrównoważona psychicznie i zdezorientowana, Maria Timofiejewna często pokazuje głębszy wgląd w to, co się dzieje oraz ma wiele cech saloity.