W 1918 we Lwowie stworzył „Wolność”, organizację podległą Komendzie Głównej POW obejmującej oficerów Polaków w armii austriackiej. Był pierwszym komendantem „Wolności”, organizował dezercje z armii. W październiku 1918 został aresztowany przez wywiad austriacki. Zagrożony karą śmierci, został uratowany dzięki interwencjom Ignacego Daszyńskiego. Został uwolniony 1 listopada 1918 po rozpoczęciu we Lwowie walk polsko-ukraińskich. Od 3 listopada 1918 uczestniczył w działaniach bojowych przy sztabie Odcinka III. Po odsieczy Lwowa przez oddziały Michała Tokarzewskiego-Karaszewicza w stopniu podporucznika podjął służbę w 5 pułku piechoty Legionów. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu podporucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 669. lokatą w korpusie oficerów rezerwy. Posiadał przydział w rezerwie do 25 Pułku Piechoty w Piotrkowie. W 1934, w tym samym stopniu i starszeństwie, posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I.