Następnie przeniósł się do Złotego Stoku, gdzie objął posadę kasjera w Zakładach Przemysłu Arsenowego, a od 15 lipca 1947 zaczął pełnić funkcję burmistrza. W Złotym Stoku mieszkał do 1 listopada 1948, kiedy to władze powiatowe postanowiły powierzyć mu funkcję burmistrza i służbowo przenieść do Ziębic, z którymi był związany przez 4 lata. W latach 1949–1952 piastował funkcję przewodniczącego Miejskiej Rady Narodowej. W tym samym czasie pełnił funkcje dyrektora Państwowego Gimnazjum Przemysłowego, Technikum i Zasadniczej Szkoły Ceramicznej.
W 1952 Nowicki postanowił wyjechać z Ziębic na Mazury. W 1954 został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi. W latach 1952–1964 pełnił funkcję kierownika Szkoły Podstawowej wieczorowej i dziennej w Rynie. W 1964 przeszedł na emeryturę, ale nie zrezygnował z pracy społecznej. Do końca życia pracował w szkolnej bibliotece. Jedną z jego pasji było pisanie kronik. Tylko w czasie pobytu w Rynie, czyli przez okres niespełna 20 lat, napisał 33-tomową kronikę, dokumentując w ten sposób życie tego mazurskiego miasteczka. Oprócz tych tomów pozostawił po sobie kilka innych kronik, w których opisał swoje życie. Szczególną wartość ma ta, w której przedstawił swój pobyt na Dolnym Śląsku. W 1971 z okazji 80.