Projekt 30-piętrowego budynku w konstrukcji stalowej z zastosowaniem i uzasadnieniem wykorzystania wiedzy z zakresu teorii plastyczności napisał pod kierunkiem prof. Eugeniusza Hildebrandta. Doktorat obronił w 1955, w 1962 uzyskał habilitację. w 1968 został mianowany profesorem nadzwyczajnym, w 1972 profesorem zwyczajnym. Od 1977 był członkiem korespondentem PAN, później członkiem rzeczywistym.
W 1949 związał się z PW jako asystent w Katedrze Mechaniki Technicznej na Wydziale Komunikacji pod kierownictwem prof. Eugeniusza Olszewskiego, od 1968 wieloletni profesor tej uczelni. W latach 1969–1970 był prorektorem, a w latach 1970–1973 − rektorem PW.
Od 1971 do 1973 sprawował stanowisko przewodniczącego Rady Techniczno-Ekonomicznej przy ministrze budownictwa, gospodarki przestrzennej i komunalnej.
W latach 1976–1993 został wiceprzewodniczącym Sekcji Konstrukcji Metalowych Komitetu Inżynierii Lądowej i Wodnej PAN. Podjął współpracę z Wojskową Akademią Techniczną prowadząc badania w zakresie zmęczenia niskocyklowego konstrukcji stalowych. Od 1976 do 1992 roku przewodniczył Sekcji Inżynierii Budownictwa i Materiałów Budowlanych Komitetu Nagród Państwowych. Podejmował współpracę z wieloma ośrodkami naukowymi za granicą.