Miał on także transportować różne rodzaje broni i sprzętu: karabiny maszynowe, moździerze, bębny z kablem telefonicznym. W 1940 powstał pierwszy prototyp takiego pojazdu. Schowany wewnątrz kadłuba silnik zaadaptowany z samochodu Opel Olympia napędzał układ gąsienicowy, a skręty były wykonywane przy pomocy kierownicy motocyklowej z pojedynczym kołem przez kierowcę, siedzącego w odkrytym nadwoziu z przodu pojazdu. Nosił on oznaczenie wojskowe: kleiner Kettenkraftwagen, Vs. Kfz. 620. 5 czerwca 1941 roku pojazd został oficjalnie przyjęty do uzbrojenia Wehrmacht, otrzymując oznaczenie wojskowe: kleines Kettenkraftrad, Sd.Kfz. 2 (mały motocykl gąsienicowy, specjalny pojazd silnikowy 2). Powszechnie jednak, nawet w oficjalnych dokumentach, stosowano skróconą nazwę: Kettenkrad lub NSU-Kettenkrad.
Pierwsze zamówienie na nowe pojazdy wpłynęło już w 1940. Między lipcem 1940 a końcem 1941 w zakładach NSU miało powstać 500 egzemplarzy tzw. serii zerowej. Zostało ono zrealizowane zgodnie z harmonogramem. Wkrótce napłynęły dalsze zamówienia. Nie tylko z Wojsk Lądowych, ale i Luftwaffe. Produkcja stale rosła. Od 1943 produkowane były na licencji w firmie Stoewer w Szczecinie.