Prędkość marszowa każdego pojazdu wojskowego jest więc nieco wyższa niż prędkość ekonomiczna bojowa, wyznaczana przy utrzymaniu wszystkich mechanizmów i urządzeń w pełnej gotowości do użycia („na podgrzaniu”), i którą stosuje się podczas przemarszu pojazdu w okresie wojny, gdy sytuacja bojowa stwarza bezpośrednie zagrożenie atakiem przeciwnika.
Prędkość ekonomiczna marszowa – prędkość, przy której pojazd ma najmniejsze zużycie paliwa w stosunku do przebywanej odległości w jednostce czasu. Innymi słowy: prędkość, przy której okręt/samochód/czołg/samolot dotrze najdalej.
Prędkość tę definiuje się przy założeniu, że włączone są tylko te mechanizmy i urządzenia pojazdu, które zapewniają bezpieczeństwo ruchu i potrzeby bytowe załogi. Oznacza to w szczególności, że nie są włączone te urządzenia, które potrzebne są do zapewnienia pełnej gotowości bojowej, zdolności do prowadzenia walki i obrony, np. urządzenia zasilające napędy wieżyczek armat, radary śledzące, dodatkowe silniki umożliwiające uchylenie się przed atakiem rakietą lub torpedą itp.