1900: Człowiek legenda (wł. La leggenda del pianista sull'oceano) – włoski dramat filmowy z 1998 roku, będący szóstą fabułą w dorobku reżyserskim Giuseppe Tornatore. Ekranizacja monodramu Novecento Alessandra Baricco.
Opowiada historię cudownie utalentowanego pianisty, który od niemowlęctwa żył na parowcu i pewnego dnia - pod wpływem pięknej pasażerki - postanowił zejść na ląd.
Fabuła Muzyk jazzowy Max Tooney (Pruitt Taylor Vince) udaje się do sklepu muzycznego, aby – choć niechętnie – sprzedać swoją trąbkę. Zanim wychodzi, sprzedawca (Peter Vaughan) puszcza podniszczoną i posklejaną płytę; wówczas z gramofonu wydobywa się piękna muzyka. Max rozpoznaje ją i zaczyna snuć opowieść o pianiście, który ją stworzył i zagrał. O człowieku porzuconym na pokładzie statku jako małe dziecko, znalezionym pierwszego dnia roku 1900 przez Danny’ego Boodmana (Bill Nunn), członka załogi pracującej w kotłowni, i nazwanym przezeń Danny Boodman T. D. Lemon „1900” (Tim Roth), co jest kombinacją jego własnego imienia i nazwiska, roku narodzin, napisu na reklamie cytryn oraz inicjałów charakterystycznych ponoć dla „bogatych prawników”.