Mianowicie z datą 7 lipca 1944 nadał nowy status Wysuniętej Bazie Armii, która stała się Bazą II Korpusu Polskiego, a dowódca Bazy podlegał bezpośrednio dowódcy II Korpusu.
Baza łączyła w sobie funkcje: jednostki zapasowej i szkolnej II Korpusu Polskiego (7 Dywizja Piechoty), jednostki szkoleniowej armii (Centrum Wyszkolenia Armii), bazy mobilizacyjnej dla nowo formowanych wielkich jednostek, oddziałów i pododdziałów II Korpusu, bazy szpitalnej armii (szpitale wojenne, dom ozdrowieńców), bazy materiałowo-technicznej i przesyłowo-transportowej, której głównym zadaniem było utrzymanie stałego przepływu ludzi (uzupełnień) i materiałów między 2 KP a drugim i trzecim rzutem armii, bazy socjalno-wypoczynkowej (ośrodek wypoczynkowy, hotele oficerskie i żołnierskie, kantyny PWSK, kina, teatry, sport), okręgu etapowego (komendy placu).
Rola bazy wzrosła po zakończeniu działań wojennych, kiedy trafiły do niej liczne rzesze jeńców wojennych i robotników przymusowych.
Przez cały okres powojennego pobytu II Korpusu Polskiego we Włoszech dowództwo Bazy II Korpusu znajdowało się w Mottoli, a jej poszczególne jednostki rozlokowano na południu Półwyspu Apenińskiego w rejonie Matera-Taranto-Lecce