W styczniu 1904 roku proboszczem został ks. Herman Voss, który w latach 1919–1923 był superintendentem diecezji, a od 1923 roku prezydentem Ewangelickiego Kościoła Unijnego na Polskim Górnym Śląsku; na skutek antypolskiej działalności pozbawiony swojego urzędu„Kto był kim w II Rzeczypospolitej”, pod red. prof. Jacka. M. Majchrowskiego, Warszawa 1994, wyd I, s. 208.. Ze względu na wielkość parafii przydzielono jej najpierw wikariusza, w 1904 roku utworzono stanowisko drugiego proboszcza, a w 1908 roku również trzeciego. W ostatnich latach przed wybuchem I wojny światowej liczba parafian doszła do 16 tysięcy. Powstały nowe stowarzyszenia ewangelickie – założone w 1907 roku zarówno filia Towarzystwa Ewangelickiej Konfederacji, jak i Ewangelickie Stowarzyszenie Robotnicze.
Lata międzywojenne i II wojna światowa Wskutek I wojny światowej i przyłączenia części Górnego Śląska do Polski, znaczna część ewangelików z Katowic wyprowadziła się poza granice kraju tak, że liczba wiernych w parafii stopniała do około 6 tysięcy. Na mocy konwencji genewskiej z 1922 roku, która przez 15 lat zapewniała specjalne traktowanie mniejszości narodowych, utworzono w 1923 roku samodzielny Ewangelicki Kościół Unijny na polskim Górnym Śląsku. Jego zwierzchnikiem – prezydentem został katowicki proboszcz, ks. Herman Voss.