Podczas obrad 77 państw postanowiło stworzyć grupę nacisku, która pomoże w wymuszeniu ustępstw ze strony bogatych państw (stąd nazwa, której nie zmieniono mimo późniejszego wzrostu liczby krajów ją tworzących).
Działalność Największą aktywność grupa odnotowała w latach 70. W 1968 r. i 1972 r. zebrały się dwie kolejne konferencje UNCTAD, podczas których państwa Grupy 77 sformułowały swoje postulaty gospodarcze. Natomiast w 1973 r. podczas spotkania państw niezaangażowanych w Algierze przyjęły wspólne stanowisko zawarte w Karcie Algierskiej. W dokumencie zwrócono uwagę na pogłębiającą przepaść między państwami rozwiniętymi a rozwijającymi się i poddano krytyce bogate państwa zachodnie. W 1974 r. z inicjatywy Grupy 77 zwołano VI Specjalną Sesję Zgromadzenia Ogólnego NZ poświęconą opracowaniu i przyjęciu zasad Nowego Międzynarodowego Ładu Ekonomicznego. Zawarte w niej postulaty oznaczały przyznanie jednostronnych korzyści państwom rozwijającym się. Nie udało się ich zrealizować, ponieważ nie zgodziły się na to państwa zachodnie, twierdząc, że są one sprzeczne z zasadami gospodarki rynkowej. W latach 90. znaczenie Grupy 77 zmniejszyło się. Państwa ją tworzące osiągnęły różny poziom rozwoju gospodarczego, w związku z tym trudno było utrzymać jedność postulatów.