Czworo narciarzy klasycznych po zdobyciu medali olimpijskich utraciło je z powodu wykrycia w ich organizmie środków dopingujących. Pierwszy tego typu przypadek miał miejsce w 1976 roku, kiedy to brązowy medal w biegu na 5 km kobiet odebrano Galinie Kułakowej. Kolejne dyskwalifikacje miały miejsce podczas Zimowych Igrzysk Olimpijskich 2002 w Salt Lake City. Wówczas kontrola antydopingowa dała wynik pozytywny u trojga narciarzy – Johanna Mühlegga, Łarisy Łazutiny i Olgi Daniłowej. W efekcie tego, Mühlegg utracił trzy złote medale, Łazutina – jeden złoty i dwa srebrne, a Daniłowa – jeden złoty i jeden srebrny.
W 2017 roku, po ujawnieniu afery dopingowej wśród rosyjskich sportowców, Międzynarodowy Komitet Olimpijski pozbawił medali olimpijskich wywalczonych na igrzyskach w Soczi w 2014 roku pięciu rosyjskich biegaczy narciarskich. Stosowanie dopingu przez Maksima Wylegżanina i Aleksandra Legkowa skutkowało utratą czterech medali olimpijskich zdobytych przez Rosjan – jednego złotego (w biegu na 50 km) i trzech srebrnych (w biegu na 50 km, sztafecie sprinterskiej i sztafecie). Medale odebrano również pozostałym członkom sztafet, z którymi startowali Wylegżanin i Legkow, a więc Dmitrijowi Japarowi, Aleksandrowi Biessmiertnych i Nikicie Kriukowowi.